Ta rytualna rzeźba plemienia Luba z południowo-wschodniej Demokratycznej Republiki Konga wyciosana została z jednego kawałka twardego drewna i pokryta ciemnobrązową patyną, świadczącą o wielokrotnym obrzędowym użyciu. Figurka przedstawia smukłą, lekko wydłużoną postać kobiety w kucznej pozie – nogi zgięte w kolanach, stopy szeroko rozstawione na okrągłej podstawie, co nadaje sylwetce równowagę i gotowość do ruchu.

Głowa o łagodnie zaokrąglonym kształcie spoczywa na wydłużonej szyi; przymrużone oczy i drobne, złączone usta wyrażają stan skupienia i kontemplacji. Fryzura stylizowana jest na poprzeczne pasma, wyżłobione w drewnie za pomocą prostych narzędzi – toporka i dłuta – co podkreśla etniczny znak tożsamości.

Tors i biodra zdobią żłobione motywy spiralne i wiązki linii, symbolizujące cykle życia, inicjację i macierzyństwo. Na wysokości pasa widać wyryte plecionki, imitujące rytualne sznury lub amulety, a w dłoniach postać trzyma miseczkę – naczynie do ofiarnych rytuałów lub przygotowywania leczniczych mikstur.

W tradycji Luba tego rodzaju rzeźby pełniły funkcję pośredników między światem żywych a duchami przodków: ustawiane we wnętrzach świętych altanek (lijolo), towarzyszyły obrzędom inicjacji dziewcząt oraz rytuałom płodności i uzdrawiania. Ich obecność miała przyciągać błogosławieństwo duchów, zapewniać ochronę społeczności i wzmacniać kobiecą energię rodzenia.

Ta rzeźba zachwyca oszczędną formą, wyważoną kompozycją i głęboką, naturalną patyną, która uwydatnia kunszt rzemieślnika oraz głębokie związki sztuki Luba z duchową tradycją regionu.

B/2604/B